Wyrzuć z siebie!
Kolejny komiks zrobiony na #blueweek organizowany przez Drzwi Na Rzepy.
Historia jest mocno autobiograficzna i niektóre słowa usłyszałem w realu i miałem totalnie ochotę jebnąć w drzewo. Dobrze (w odpowiednio bezpiecznym środowisku) być nagim i mówić o swoich problemach. Dla mnie to jest mega kurwa trudne, czaję się jak pojebany i mielę w głowie, zamiast otworzyć się i zaufać bliskim osobom, które nie dały mi nigdy powodu do podważania ich zdolności do wysłuchania mnie. Na terapii, którą ogarniam półtora roku po narysowaniu tego komiksu, mogłem sobie zdać sprawę, że myśląc o sobie jak o gównie, powstrzymuję się od zwierzania, byleby nie być niczyim kłopotem. I tak to się kurwa kręci w zmęczonej głowie.
Dobra, nawiązania: grałem wtedy w Hadesa, bdobra gierka, polecam. Twój stary to taki trochę Zeus, JEBAK jak wskazuje ubranko, a stara to…? Selene? Trochę? Nie mogę znaleźć nic na temat zamiany w konia, więc coś pojebałem z pamięci. Tak powstają mity. Brat w drugim kadrze siedzi w pozycji Diogenesa z obrazu Julesa Bastiena-Lepage’a. Żeby facebook mi nie zdjął komiksu, oczywiście o samobójstwie można mówić tylko teoretycznie, w grze komputerowej, albo tak jak tutaj, w sztuce teatralnej. Na kluczyku dynda sobie Dziecko autorstwa Kekube. Na dole Zeus i Demeter zachęcają do demolki tego, co nie jest im bliskie sercu. Bohater zdejmuje zbroję i dopiero wtedy, nagi, może być szczery. To czerwone to jest ipad, do oglądania pierdół. A ptaszek to kukułka, która zwykle się pojawia, gdy jest temat typu „kuku na muniu”.
